Frank dineert

Mijn verblijf bij de gastfamilie Vigier te Montpellier was op culinair gebied niet te versmaden. Zoals elke avond, zat ik tegen zevenen met smart te wachten op het avondeten. Ten eerste daar dit elke avond bijzonder smakelijk was en ten tweede omdat mijn lichaam er tegen die tijd nogal hardvochtig om riep. Op een gegeven moment is er namelijk niet meer tegen een lege maag op te roken en moet er iets in. Eergisteren was het diner een aparte gebeurtenis daar er, naast ons, nog enkele gasten waren komen opdagen. Hun namen ben ik inmiddels vergeten, maar het betrof een oudere dame, haar dochter en de echtgenoot ervan. Kort onderzoek leverde op dat zij inderdaad ook in Montpellier gehuisvest waren en wel drie huizen verderop. Ze bleken verder tevens regelmatig te gast te zijn bij de Vigiertjes, daar mijn huisgenoten ze al kenden en dat lieten blijken ook. Het leek erop alsof deze luitjes wel tof waren, dus ik was benieuwd. Naar goed Frans gebruik begon het samenzijn met een aperitief (in het Frans: apéritif, zo steek je nog eens wat op). Gastheer Jean-Paul trok een of andere fles rosé open en er werd luidruchtig geklonken, zoals in huize Vigier alles luidruchtig gaat. Om de feestelijke avond nog extra luister bij te zetten, had Jean-Paul besloten (of eigenlijk zal Muriel het besloten hebben en mocht Jean-Paul het werk doen) de barbecue erbij te halen. Erbijhalen is trouwens niet het juiste woord. De BBQ bevond zich namelijk achter op het terras en was een van steen gebouwd geval dat gevuld was met stukjes hout. Deze waren daar Jean-Paul in hoogsteigen persoon klein gehakt, vertelde deze apetrots. Je moet natuurlijk ook wat wanneer je gepensioneerd bent en dit is inderdaad een zeer zinvolle bezigheid, dacht ik hierop bij mezelf, maar hield de woorden voor me, bang dat het wel eens sarcastisch zou kunnen klinken. Met iets te bijdehante opmerkingen ben ik wel vaker op mijn bek gegaan en aangezien ik nog graag een week langer te huize Vigier wilde blijven, sprak ik dus maar mijn complimenten uit over het verrichte vakwerk van Jean-Paul. Een fles rosé later konden we aanschuiven aan de grote tafel op het terras. Bij worsten van de BBQ, dien je in Frankrijk blijkbaar rode wijn te drinken, dus werd er een fles van dat soort opengetrokken. De buren bleken enkele malen op vakantie te zijn in Nederland en hadden hierbij naast het onvermijdelijke Amsterdam, tevens Den Haag, Delft en Utrecht bezocht. Meneer sprak zelf een paar woorden Nederlands, iets wat ik uit de mond van een Fransoos nog nooit had mogen vernemen. Hierbij dient weliswaar aangetekend dat hij niet verder kwam dan Goeiedag, Dankjewel en Eet Smakelijk, maar toch.
Aan tafel zat ik naast en tegenover mijn medestudenten, die ook logeerden bij Jean-Paul en Muriel. Het betrof hier een figuur uit Zwitserland, die na een zwijgzaam en opgesloten begin, steeds meer los begon te komen. Net als overigens de andere Zwitsers in mijn klas. In een vorig verhaal was ik echter niet zo te spreken over die Alpenbewoners in het algemeen. Het is echter gebleken dat je bij die lui door een bepaalde stugheid dient heen te prikken, al staat dit gelijk met het boren van een soort Gotthardtunnel. Dit duurt dus even. Hierna is wel aardig toeven met die gasten, al gaat het nog altijd niet boven Vlamingen, maar dat is weer een ander verhaal. De andere logé betrof een studente uit Canada. Deze was enkele dagen ervoor verschenen en had blijkbaar eerder op het adres verbleven daar beide partijen nogal familiair met elkaar omgingen vanaf het eerste moment. De Canadese heette Alison en de Zwitser Michael, namen waar ik overigens pas die avond achter kwam. Michael werd tot dan toe namelijk altijd aangesproken met gewoon 'tu', net als ik trouwens. Frank bleek ook niet te onthouden. Die Alison bleek echter hun favoriete gast, zoals mij die avond voor het eerst duidelijk werd en daarna des te meer. Haar naam werd wel onthouden en ze kreeg alle aandacht van iedereen. Zelf vond ik dat wel prettig, aangezien ik liever wat op de achtergrond blijf en blij was niet voortdurend vanalles in het Frans te hoeven beantwoorden. Overigens sprak zij Frans met een dusdanig Amerikaanse tongval, dat ik er eigenlijk geen touw aan vast kon knopen.
Naarmate het diner vorderde en ik genoot van wederom goede kost, ditmaal van de barbecue aangevuld met salade, steeg de stemming aan tafel. Met name Jean-Paul werd steeds vrolijker, maar dit kan ook aan de wijn gelegen hebben. Hij wachtte dan ook niet tot iedereen zijn glas leeg had, maar schonk zijn eigen rustig vol wanneer de bodem (weer) in zicht kwam. Na het eten was er zowaar nog ijs, dus het kon niet op. Inmiddels begon ik een beetje onrustig te worden, daar ik ook nog mijn huiswerk voor de volgende dag diende te maken. Ik had niet op lang tafelen gerekend. De buren vonden het op een gegeven moment echter ook welletjes en vertrokken. Zoals gebruikelijk hielpen we allen met het opruimen van de zooi, waarbij uiteraard met name de bijdrage van de Canadese bijzonder gewaardeerd werd. Ze kreeg hiervoor zelfs een knuffel van Jean-Paul, de oude snoepert! Mijn hulp werd afgedaan met een eenvoudig 'merci', maar ik ben dan ook geen jonge meid met een leuk smoeltje en dito figuur van heel ver weg. Daar was ik op dat moment ook wel blij om, aangezien ik weinig behoefte had aan een omhelzing door een bezopen Fransman van 67.
Met drie glazen rode wijn in mijn mik stortte ik me nog even op mijn huiswerk. De dag erna bleek ik alle opgaven goed te hebben.

Frank bij de gastfamile

Aangezien ik twee weken een Franse cursus zou gaan volgen aan een school in Montpellier, diende ik hier ook te verblijven. Hierbij bestond er een mogelijkheid onderdak te vinden bij een gastgezin en dat leek me wel wat. Een dag of tien geleden had ik van de bemiddelende organisatie de gegevens doorgekregen van de familie Vigier, alwaar ik te gast zou zijn. Het adres stond er ook bij en het was dus een kleine moeite even op Google Maps te kijken wat voor huis en buurt het zou zijn. Google toonde een wijk met villa's, stuk voor stuk voorzien van een tuin met zwembad. Familie Vigier kon hierbij natuurlijk niet achterblijven en had dus ook een 'piscine'. De vraag rees dan ook of de gasten daar ook gebruik van mochten maken, maar dat zou wel blijken. Ik stuurde ze een email om me vast voor te stellen en te vertellen dat ik op zondag zou arriveren, maar ze me niet op hoefden te pikken. Ik zou het zelf wel vinden met de bus. Hierbij bleek het internet wederom bijzonder handig, thuis had ik al opgezocht welke bus het dichtst in de buurt kwam.
Helaas reageerde geen van de Vigiers op mijn mailtje. Het kon natuurlijk zijn dat ze er een weekje tussenuit waren om nog wat rust te nemen voor de invasie van de enkele Hollander of misschien was hun PC gewoon gecrached of waren ze om andere redenen van het internet afgesloten. Daar ik ook een telefoonnummer had, besloot ik ze zaterdagavond vanuit mijn hotelkamer eens te bellen. Fransen nemen de telefoon op met stomweg het zeggen van 'allo', waardoor je geen idee hebt of je de goeie aan de lijn hebt. In ieder geval was het meneer Vigier niet. In mijn beste Frans van dat moment vertelde ik de situatie en direct antwoordde mevrouw (het bleek inderdaad mevrouw Vigier zelf) dat ze vergeten was te antwoorden en dat het goed was als ik zondag tussen 2 en 3 zou arriveren. Hierna voegde ze er in rap Frans nog een en ander aan toe, waarbij ik na een woord of vier al volledig de draad kwijt was (Excusez-moi?). Mevrouw Vigier had de oplossing: op dat moment was er nog een Nederlandse studente in huis en in mijn eigen taal vernam ik dat ze me verwachtten en ook kon ik nog even informeren of het allemaal wel de moeite waard was daar in Montpellier, in de familie en op school. Dit bleek het geval. Lullig zou natuurlijk zijn wanneer zij de familie in het Nederlands volledig de grond in zou boren, terwijl ze een meter verderop zaten. Overigens had ik dit rustig gedaan indien het moest.
's-Anderendaags nam ik bus 11 richting de buurt Chamberte. Dit bleek makkelijk gezegd dan gedaan. Daar de gemeente Montpellier noest bezig is met de aanleg van een derde tramlijn, ligt het halve centrum open en vertrekken de bussen van een heel andere plek dan op de plattegronden aangegeven. Nu ben ik als Amsterdammer wel gewend aan bouwputten in de binnenstad, dus liet me hierdoor niet uit het veld slaan. Ik vroeg het een wachtende chauffeur bij een bus, maar die ontkende dat er een busstation was. Dit is natuurlijk flauwekul, een stad van 300.000 inwoners moet wel een plek hebben waarvandaan bussen naar de buitenwijken gaan. Dit bleek inderdaad het geval, maar je moest het even weten. De bussen waren tijdelijk weggestopt in een smal straatje met een paar bushaltes en werden hierna door nog smallere straatjes, middels allerlei omleidingen uit het centrum gevoerd. Over de eerste 500 meter doe je dus een klein halfuur en daarna ben je binnen tien minuten op je bestemming drie kilometer verderop. Dit laatste zou ook tijdens de spits doordeweeks zo zijn. Die eerste 500 meter gingen toen bijna drie kwartier beslaan, daar de gemeente niet alleen de bussen maar ook allerlei parkeerroutes omgeleid had door die steegjes. Uiteindelijk kwam ik aan op mijn bestemming. De bungalow van de Vigiers net als de omliggende huizen in de omgeving voorzien van een flinke muur rondom, zoals ik me ook de huidige blanke wijken in Zuid-Afrikaanse steden voorstel. Achter de muur bevond zich het huis, terras en zwembad. Naast mij, bleek er nog een buitenlander te gast. Het betrof in dit geval een Zwitser, die direkt na het handjesschudden weer in zijn kamer verdween. Na me geinstalleerd te hebben op mijn kamer en zelfs mijn kleren keurig opgevouwen en opgehangen had in de doorvoor bestemde kast, nam ik kennis van de regels van het huis. Het bleek noodzakelijk de schoenen uit te trekken voor de entrée (maar dit was me al duidelijk gemaakt). Verder mocht er binnen niet gerookt worden, maar op het terras wel. De koelkast was voor de familie en dus niet voor ons. Dat werden dus lauwe pinten 's-avonds. Tenslotte stonden de eettijden erbij. Het diner was bijvoorbeeld 's-avonds tussen 19.15 en 19.45uur, maar nu ik dit schrijf zijn we bijna een week verder en het is nooit vóór acht uur geweest dat we aan tafel gingen. Dat is maar goed ook, aangezien mijn lessen meestal tot zeven uur duurden en ik dan nooit om kwart over zeven thuis kan zijn met de bus. Vaste tijden zijn in Zuid-Frankrijk iets relatiever dan in de Randstad Holland.
Mijn gastouders heetten Jean-Paul (67) en Muriel (56). Beiden grof gebouwd en ze genieten blijkbaar van het zoete leven, aangezien ze beiden niet meer werken. Jean-Paul leek me meer een lome goedzak met een flink stemgeluid en Muriel had duidelijk de touwtjes in handen in huis en leek niet van plan die ook maar iets te laten vieren. Ze converseren met elkaar op zeer luide toon. Aangezien het in een zeer rap Frans gaat, lijkt het erop alsof ze voortdurend slaande ruzie hebben, maar niets is minder waar. Alhoewel ze regelmatig buitenlandse studenten in huis hebben, is het schijnbaar nog niet doorgedrongen dat deze wel eens minder goed Frans spreken dan zij. Vragen en antwoorden gaan in hetzelfde tempo waarin ze altijd spreken en wanneer je het niet begrijpt, wordt de zin niet langzamer herhaald of in meer simpele bewoordingen, maar gewoon nóg luider. Hierna doe ik met suizende trommelvliezen maar gewoon alsof ik het begrepen heb (tot nu toe gaat dit gelukkig altijd goed). Voordeel voor Muriel is dat ze bij het aankondigen van het eten eenvoudig op haar niveau 'On mange' hoeft te zeggen en het is in het hele huis, tuin en op de bodem van het zwembad hoorbaar. Het viel me mee dat niet de hele buurt kwam aangeschoven, maar die zijn blijkbaar wel wat gewend. OP een gegeven moment kon ik Muriel wel volgen, maar JP blijft een probleem. Als buitenlander leer je Frans natuurlijk vanuit een boek en ken je de woorden, zoals ze geschreven staan. Nu spreken Fransen sowieso meestal maar de helft van een woord uit en JP doet daar ook nog eens de helft vanaf, zodat je een zin moet zien te recontrueren, waarvan je alleen de beginletters van de woorden hebt.
De eerste avond is altijd bijzonder, omdat het allemaal nieuw is en je hoopt dat het bevalt aangezien ik er nog twee weken zou verblijven. De zondag dat ik arriveerde, hadden de Vigiers juist bezoek van een bevriend ouder stel. Ze lagen ontspannen bij het zwembad en namen af en toe een duik. Nu heb ik zelden gezien dat een dame van boven de zeventig top-less het zwembad in duikt en ik geloof niet de laatste jaren iets gemist te hebben. Wellicht is dit over 40 jaar anders, maar nu zat ik er niet op te wachten. Het stel bleef ook gezellig eten (met shirtjes aan) en het bleek al direct dat de Vigiertjes goed kunnen koken. De Zwitser had een fascinatie voor alles wat met militairen en het leger te maken had (zelf ook in het Zwitserse leger gezeten, hoewel gespeend van een stoer uiterlijk) en bleek verder oersaai. Na het diner verdween het telkens direct naar zijn kamer om er voor de volgende ochtend niet meer uit te komen. Nu heb ik niet zo op Zwitsers, aangezien ik in mijn leven zelden een sympathieke ben tegengekomen en dit vooroordeel werd nog maar eens lekker bevestigd. Verder is het goed toeven bij les Vigier. In de email, die ik had ontvangen van de organisatie, stond vermeld dat ze beiden van tuinieren houden. Een tuin hebben ze echter nauwelijk. Het hele gebied rondom het huis is betegeld op een paar perkjes na. Deze zien er dan ook piekfijn uit, dat moet gezegd. Ik heb ook nog geen Vigier in een van de perkjes bezig gezien. Ook zou Muriel van aquajoggen moeten houden, maar ook dit heb ik nog niet mogen aanschouwen. Wellicht komt het allemaal nog. Ik ben er nog een dikke week en hou het er voorlopig nog wel even uit.

Frank stapt over in Parijs

Het was alweer zaterdagochtend, tijd om te vertrekken. Weliswaar moest ik er al uit op een moment dat normale mensen zich nog een paar keer omdraaien, maar ik ging dan ook op reis. Neurotisch met openbaar vervoer als altijd, stond ik ruim voordat de machtige TGV naar Parijs zou vertrekken, stond ik al op het perron. Alhoewel Amsterdam het beginpunt van het traject is, komt de trein pas op het laatste moment, vlak voor vertrek, binnenrijden. De NS speelt hier kundig op in als altijd en heeft stickers geplakt op de perrons, zodat je van tevoren al weet waar jouw wagon komt te staan. Dat denkje tenminste. In veel gevallen wordt op het moment van binnenrijden in vier talen omgeroepen dat de trein in 'omgekeerde rijtuigvolgorde' zal rijden. Hierdoor kan het hele perron beginnen aan een berekening waar de juiste wagen dan wel zal stoppen, hetgeen altijd wat chaos geeft. Niettemin slaagde de conducteur erin het vehikel op tijd te laten gaan. Zo'n Thalys bleek behoorlijk luxe. Toen ik mijn coupé binnenstapte, vroeg ik me dan ook serieus af of ik niet toevallig een ticket voor de eerste klasse had gekocht, maar er stond een grote 2 boven de deur. Dan zal het wel goed zijn. Hoewel ik met veel pijn en moeite een plekje aan het raam had weten te reserveren, was dat natuurlijk net weer een stoel tussen twee ramen, waardoor het uitzicht naar buiten slechts tot stand kwam door langs de stoel voor me door het spleetje raam te moeten kijken.
Een sticker op de wand vermeldde dat er WIFI-verbindingen mogelijk waren in de trein. Vol goede moed pakte ik derhalve mijn laptopje. Het is natuurlijk ontzettend leuk om op Facebook te melden dat je in een hogesnelheidstrein door de polder zoeft met een internetverbinding. Hiertoe diende je je eerst te registeren door het invullen van een behoorlijk formulier en toen kwam de aap uit mouw: het bedrijf Thalys bood graag internet aan, maar voor niets gaat de zon op. Of ik dus even via de credit card zes euro wilde dokken voor een uurtje verbinding. Dit deden we natuurlijk niet, dus surfte ik wat rond op een soort intranet van Thalys.com, dat wel beschikbaar was. Naast allerlei informatie over treinen en leuke foto's was het uiteraard ook mogelijk tickets voor andere Thalysreizen te boeken. Zo maakt Thalys optimaal gebruik van de kredietkaarten van zijn passagiers. Alleen hoe je dat ticket dan diende te printen, werd mij niet echt duidelijk.
Slechts enkele uren later arriveerden we op het Gare du Nord. Dit moet een van de grootste stations van Europa zijn en naast alle treinen uit het noorden, is het ook een plek van samenkomst van allerlei metro- en busverbindingen. Zoals alle stationsomgevingen trok ook deze volk aan van allerlei pluimage, want terwijl ik voor het gebouw aan een shaggie stond te trekken, maakte ik kennis met enkele personen die op zeer fanatieke wijze daklozenkranten aan de man probeerden te brengen. Nu zullen er slechts weinigen zijn die daadwerkelijk zo'n krantje kopen, maar een kleine bijdrage werd uiteraard ook op prijs gesteld. Kortom, de beste man wenste niet door te lopen voor hij weer een have euro rijker was. Soms moet je maar gewoon wat geven om er zo snel mogelijk vanaf te zijn. Zoals verwacht was Parijs nog dezelfde statige stad als een paar jaar geleden. Er zijn plekken met grote drukte, minder chaotische plaatsen en heel rustige omgevingen. Ik probeerde ze alle drie maar om na het station door te gaan naar het Place de la Bastille, mede daar dit op de route ligt naar het Gare de Lyon, alwaar ik met reis naar het zuiden zou voortzetten. Ik had trek in koffie en plofte neer op het eerste het beste terras. Lurkend aan de koffie bleek al snel dat dit de duurste niet-alcoholische consumptie sinds jaren zou worden, kosten: bijna 6 euro. Niettemin lekkere koffie, dat moet toegegeven. Het schijnt zo te zijn dat je binnen aan de bar minder betaalt, maar daar mag je dan weer niet roken. Zo wordt je als roker dubbel gestraft. Je bent gedwongen meer te betalen voor je consumptie en de prijzen van tabak liegen er ook niet meer om tegenwoordig.
Als volleerd vogelspotter zag ik al snel dat Parijs hondsbrutale duiven heeft. Er was er zelfs een die op het tafeltje naast me neerstreek en doodleuk over zojuist klaargelegd bestek en servetten wandelde. Mijn buurman twee tafeltjes verderop zag het maar stoorde zich er niet aan Ik besloot het dan ook maar niet door te geven aan de ober, hoewel mij eigenlijk altijd verteld was dat duiven de meest verschrikkelijke ziektes verspreiden. Wellicht geldt dit alleen voor Amsterdamse duiven. In ieder geval hoop ik niet verantwoordelijk te zijn voor de lijdensweg die een andere toerist nog te wachten staat. Je consumptie afrekenen is ook niet eenvoudig in Parijs. In Nederland hoef je alleen maar je beurs te pakken en er staat al iemand voor je om het geld in ontvangst te nemen, maar Parijse obers doen dit niet. Zo zat ik wel tien minuten opvallend met een biljet van tien euro in mijn handen, maar allemaal mompelden ze iets wat ik niet verstond en liepen vervolgens door. De beste methode in deze is dan ook gewoon je spullen pakken en opstappen, want ik vermoedde dat ze er dan wel als de kippen bij zouden zijn. Even later werd duidelijk dat ik uitsluitend mijn geld mocht overhandigen aan degene bij wie ik de koffie besteld had en die deze ook had gebracht. Deze dame in kwestie had zich het laatste kwartier niet meer op het terras vertoond, dus vandaar. Zo werkt het overal anders en daar moet je steeds maar achter zien te komen. Meestal gaat het heel gemakkelijk, soms duurt het wat langer. Na deze cultuurshock was het tijd voor rust. Vlakbij het Place de la Bastille bevindt zich een pleintje dat Place des Vogues heet. Het betreft hier een plein omgeven door oude gebouwen, eigenlijk meer een soort binnenplaats met een grasveld en fonteinen in met midden. In één van de omringende gebouwen bevindt zich het Maison Victor Hugo, oftewel het voormalige huis van de schrijver, inmiddels museum. Het museum was gratis, maar dat zal er mee te maken hebben gehad dat alle zalen dichtwaren, op eentje na. Dit voordeeltje compenseerde de koffie weliswaar enigszins, maar had wel tot gevolg dat ik een half uurtje later weer buitenstond en nog enkele uren in Parijs diende door te brengen. Dit is natuurlijk geen enkel probleem, alleen hou ik er niet zo van dit met een zware rugzak te moeten doen. Het parkje van het Place des Vogues bood uitkomst. Velen lagen ontspannen in het gras of zaten op de bankjes eromheen voor zich uit te staren. Ik gooide de rugzak van me af en nam plaats op het gras. Terwijl ik een saffie aan het rollen was, trok ik de aandacht van een hiphop-achtige neger, die vroeg of hij ook een shaggie mocht. Ik was juist klaar met de mijne en gaf die dan maar aan hem. Hij bleek zeer dankbaar en we toucheerden elkaars vuisten, zoals dat in die kringen gebruikelijk schijnt te zijn. Later zag ik hem op een bankje zitten met een halve literblik bier en hij leek genoten te hebben van de Javaanse Jongen Halfzwaar, want hij zwaaide tot tweemaal toe toen hij het parkje weer verliet. Overigens verdween het lege blikje keurig in de prullenbak.
Na een uurtje lezen begaf ik me richting het Gare de Lyon. Hiervoor diende ik wederom de Place de la Bastille te kruisen en de juiste boulevard te kiezen. De gemeente Parijs was zo vriendelijk geweest een bord neer te zetten met de naam van het station en een pijl. Sterker nog: ze hadden zelfs twee borden met de naam van het station en een pijl geplaatst. Jammer was alleen dat beide pijlen exact de andere kant op wezen. Hierdoor viel eigenlijk de functie van beide borden weg en ik wist nog altijd niet waarheen te gaan. Om verwarde toeristen de helpende hand toe te steken (waar de gemeente Parijs nooit te beroerd voor is), had men een plattegrond van de omgeving vlak naast de borden opgetrokken. Hierop stond slechts één pijl, die aangaf waar ik was. Op die manier zie je snel genoeg waar je heen moet. Het bleek dat het linkerbord gelijk had. Na dit onderzoek was ik tien minuten later bij het Gare de Lyon. Dit station is een stuk minder imposant dan het Gare du Nord, maar als je van grote stations houdt nog steeds leuk. Ik kocht een krantje in de kiosk en diende via een bouwplaats helemaal om het station heen te lopen naar een plek waar nog meer TGV's stonden. Het was een gezellige drukte. Vanaf dit station vertrekken namelijk alle treinen naar het diepe zuiden en duizenden Fransen maakten zich op voor een vakantie aan de Mediterranee. Dit betekende dat we met hele gezinnen, krijsende kinderen, opa's en oma's en vooral, honderden trolleys met bagage over het smalle perron moesten. Kundig in organiseren als de Franse spoorwegen zijn, hadden ze een soortgelijke vakantietrein naar het zuiden aan het perron aan de overkant geparkeerd, die ook nog eens rond dezelfde tijd zou vertrekken. Hierdoor was er eigenlijk geen doorkomen aan en had ik geluk gelijk in de eerste wagon te moeten plaatsnemen. Het bleek een dubbeldeks-TGV en ik zat onderin, dit maal vol aan het venster. Net als Nederlandse dubbeldekkers heb je aan de benedenverdieping vrijwel geen mogelijkheid je bagage kwijt te kunnen, hetgeen in zo'n vakantietrein leidt tot chaotische taferelen. Uiteindelijk propte ik mijn rugzak maar tussen wat koffers op de enkele plankjes, die voor bagage beschikbaar waren, maar natuurlijk direct vol.
Uiteindelijk zat ook in deze trein spoedig iedereen op zijn plek en we vertrokken richting onze vakantiebestemmingen. Niet veel later reden we met dezelfde noodgang door Frankrijk als de Thalys enkele uren daarvoor. Dit betekent dat zo'n trein langs snelwegen raast en alle auto's voorbijsjeest. Je moet hiervoor dus bijzonder hard gaan wetende hoe er in Frankrijk gereden wordt. Enkele uren later rijdt je dan ook al door het verre zuiden. Ik kan me dan ook niet voorstellen ooit in een file te gaan staan op de autoroute en hele dagen bezig te zijn in het zuiden te geraken, terwijl dit veel sneller en gerieflijker kan. Daarbij ben je alleen al voor de tolweg al bijna net zoveel kwijt als een treinkaartje vanaf Amsterdam (voor één persoon dan). Aangekomen in Montpellier, vond ik snel mijn hotel en kon me opmaken die avond eens de horeca te gaan verkennen van de stad die de komende twee weken mijn thuis wordt.

Frank is WK-ready

"Vandaag telt maar één ding", was de openingszin van Harmen Siezen op het NOS Journaal ergens eind juni 1988. Verder hoefde hij ook niets meer te zeggen, iedereen wist waar het over ging en de rest van het journaal werd gevuld met een paar doelpunten en een juichende oranjemassa inclusief de spelers zelf. Afgelopen zaterdag, ergens begin juni 2010 gebeurde er iets soortgelijks. Alhoewel er in de Golf van Mexico nog dagelijks honderduizenden liters ruwe olie in zee stromen en het milieu er voor eeuwig verpesten, we aan de vooravond staan van de belangrijkste verkiezingen sinds de Tweede Wereldoorlog, was er bijna 22 jaar na dato wederom maar één ding dat telde: Arjen Robben raakte vlak voor de WK (die we wel even zouden gaan winnen) geblesseerd! Wat nu met Nederland? Natuurlijk zat de blessure er al aan te komen. Aardige jongen die Arjen, maar zijn gestel is te vergelijken met een speculaaspop. Nu heeft hij er ook nog een loodzwaar seizoen opzitten, hetgeen de sterkte van de spieren op termijn niet ten goede komt. Tenslotte was het ook alweer een tijdje geleden dat hem iets overkwam, dus kon het statistisch gezien niet meer lang duren. Arjen heeft dan ook geen schop van een tegenspeler nodig om tegen de vlakte te gaan; desnoods doet hij het gewoon zelf. Na een keks hakballetje gegeven te hebben, werd het de hamstring teveel en Arjen viel schreeuwend neder op het heilige gras van de ArenA. De rest is bekend, anders wil ik wel eens weten onder welke steen de geachte lezer de laatste dagen gelegen heeft. Arjen heeft inmiddels een of andere wonderdokter getackeld (haha), die een blessure die normaal zes weken herstel vergt in zes dagen kan oplossen. Eind van de week stapt onze Arjen dan ook gewoon in een vliegtuig naar Johannesburg, op Schiphol uitgezwaaid door de nieuwe politieke elite van dat moment, het voltallige Koningshuis en Ruud van Nistelrooij. De WK-koorts zal pas echt losbarsten op 14 juni in de vroege namiddag, evenals het aantal ziekmeldingen van die dag (koorts blijft tenslotte koorts, niks aan te doen). De mate van herstel de dag erna hangt af van het resultaat en zo komen we onvermijdelijk toch weer uit bij Arjen. Zelf onderwierp ik mijn collegae vandaag aan een vraagstelling of ze ieder afzonderlijk al WK-ready zijn met zeer wisselende resultaten. Nochtans las ik al enkele weken op allerlei bushaltes dat onder meer Sjaak Swart en Rinus Israel er helemaal klaar voor zijn. Een televisie was nog nooit zo goedkoop en menig Oost-Europese fabriek draait overuren om de vaderlander van allerlei zinloze en krankzinnige Oranjegadgets te voorzien. Hiervoor moeten natuurlijk wel eerst boodschappen gedaan worden. De supermarkt van uw keuze wordt hierbij bepaald door het item dat er gratis te krijgen is wanneer je toch maar dat extra sixpackje bier koopt om de vijftien euro te halen. Vandaag deed uw columnist groots inkopen bij Albert Heijn en zelfs zonder bier, was mijn rekening hoog genoeg om een zogenaamd Beessie in de wacht te slepen. Een Beessie is een langgerekt stuk pluche met aan een kant twee oogjes en verder voorzien van een stuk ijzerdraad binnenin, waarmee hij allerlei Barbapapa-achtige vormen kan aannemen. Verder kan het ding werkelijk niets en heb je er ook niets aan. Maar toch leuk van AH.
Dat het WK in deze buurt al behoorlijk leeft, bleek op het moment dat ik met de balkondeuren open het verkiezingsdebat bekeek en de overbuurman zijn ergens anders gescoorde Oranjetoeter besloot te testen. Ik miste derhalve een paar minuten van het debat en dat zal ongetwijfeld het deel zijn geweest, waarin Geert Wilders de moslims de schuld gaf van de blessure van Robben, want daar hoorde ik het hele debat verder niets over en dat leek me zeer onwaarschijnlijk in deze tijden. Dat echter nog niet heel Nederland WK-ready is bleek helaas uit de laatste edities van het ledenkrantje voor NS-abonnees (thuis) en een juristenblad op het werk. De uitgevers hadden het namelijk in hun naieve hoofd gehaald de tijdschriften uit te brengen zònder WK-bijlage! Werkelijk schandelig als je het mij vraagt. Er is dus nog een hoop werk, maar het land heeft nog een weekje. In ieder geval stem ik woensdag op een rooie partij. Rood lijkt tenslotte van alle partijkleuren het meest op oranje en ik verwacht dat Job en Emile inmiddels ook WK-ready zijn. Ik ben het in ieder geval wel. Nu alleen nog de vlaggetjes op het balkon hangen en op zoek naar net zo´n oranjetoeter als de overbuurman.

Eendjes voeren

Soms vraag ik me af of ik niet seniel begin te worden. De laatste ervaring was op Eerste Kerstdag, toen ik ons Mam als gebruikelijk bezocht. Een hele dag op de bank naar de klok turen en wachten tot het eindelijk vier uur is zodat de fles op tafel kon, ging zelfs ons te ver. Zoals altijd, kwam Mam met de oplossing. Laten we een wandelingetje gaan maken, stelde zij oprecht voor. Degenen die mij kennen, weten dat ik altijd in ben voor een verzetje en we togen de wijk in. Na over de trots van gereguleerd Holland te hebben gelopen (lees: het hondenuitlaatveld) , langs de kinderboerderij en door het park, kwamen wij bij een sloot. In de sloot bevond zich een kudde eenden, zwemmend in het restje water tussen de verder vastgevroren omgeving. Aangezien mijn moeder verder kijkt dan de telgen uit haar voormalige gezin, werden er plots drie boterhammen tevoorschijn getoverd uit haar jaszak. Of we zin hadden om de eendjes te voeren?! De 36-jarige stond perplex. Nu beschouw ik mezelf absoluut niet als het meest volwassen persoon in mijn omgeving, maar dit is wel iets van heel lang geleden. Door het aanpakken van de boterham, stapte ik dertig jaar terug, zo weer de kindertijd in. Deze mogelijk greep ik uiteraard direkt en voor ik het wist, stond ik stukjes van de boterham af te scheuren en richting de eendjes te gooien. De vogels lagen daarvoor nogal gespannen naast elkaar in het water en sommigen op het ijs, maar een stukje brood doet wonderen. Als na een ontploffing kwam de gehele school in beweging en stortte zich op het minimale stukje voedsel. Uiteraard ging de brutaalste ermee heen, meteen ook de eend waar ik direkt een hekel aan had. Deze krijgt niets meer. De kunst hierna was, het brood dusdanig vanaf de brug naar beneden te gooien, dat de eend van mijn keuze deze kon krijgen. Ik moet zeggen dat je er na een halve boterham al een behoorlijke behendigheid in kunt krijgen, die ik natuurlijk meteen had. De wat slome eenden aan de achterkant van de groep (waar ik mezelf natuurlijk in herkende), kregen van mij met een ferme haal een stukje brood aangesmeten, waarna de rest van de roedel er natuurlijk als pijlen uit een boog op afdook. Mijn uitverkoren eend had hierbij de grootste moeite het niet te missen stukje brood als eerste te krijgen. Ook hierin herkende ik mezelf. Op deze wijze kies je elke sessie een andere eend. Leuk werd het toen we ons naar de andere kant van de brug verplaatsten en doelloos wat brood in het water lieten vallen. Het is dan wachten tot het moment dat de eenden doorkregen dat het brood een paar meter verderop te verkrijgen was, waar zij zich met veel vleugelslaan en lawaai drie meter verderop verplaatsten. Waarop uiteraard de door mij gehate eend er met het eerste stukje brood vandoor ging.
Eendjes voeren is fun, zoals je dat tegenwoordig zal moeten zeggen. Ondanks dat ik een ware burgeroorlog ontketende met het gegooi van het gewilde voedsel, heeft eendjes voeren een absoluut rustgevend gevoel teweeg gebracht.
Ik had het over seniel worden. Daar ik in mijn leven inmiddels genoeg alcohol en drugs tot me genomen heb om hiervoor in aanmerking te komen, denk ik toch niet dat het zover is wanneer je graag eendjes voert. Eendjes voeren blijkt een sport te zijn! Lichaam en geest blijven scherp na een gezonde wandeling door de wijk en het strategisch uitkiezen van de zwakste eend. Zo doe je nog wat voor de vogels.

Cowboy Frank en de rodeo

De stad Fort Worth is gelegen nabij Dallas en telt iets van 500.000 inwoners. De sfeer is er iets knusser dan in het megalomane Dallas, voor Amerikaanse begrippen dan. Naast een aantal musea, staat Fort Worth bekend als de voormalige toegangspoort naar het Wilde Westen. Veel routes, die cowboys met hun vee aflegden, begonnen of eindigden hier. Er was dan ook een grote veemarkt, the Stockyards. Tegenwoordig wordt vee met vrachtwagens getransporteerd en de klassieke veemarkten zijn er ook niet meer. De Stockyards zijn dan ook omgebouwd tot een soort van historische attractie, alwaar je kunt proeven aan het vroegere leven aan de rand van The Wild West. Cowboy Frank besloot derhalve er een kijkje te nemen. Hij hoefde niet per paard naar de Stockyards; buslijn 1 volstaat tegenwoordig ook. In het gebied aangekomen, kocht hij eerst een kaartje voor de rodeo van die avond. Hierna was het tijd om eens rond te neuzen. Eigenlijk bestonden de Stockyards uit niet meer dan één straat, met hieraan voornamelijk eetgelegenheden (lees: steaks en burgers) en souvenirwinkels gelegen. Lopende over straat, kwam cowboy Frank zomaar een collega tegen. Een echte, zoals uit de film. Hij heette Joe, vertelde hij ongevraagd en vroeg of cowboy Frank 'a nice time' had. Dit kon deze alleen maar bevestigen. Op zijn beurt vroeg cowboy Frank aan cowboy Joe of deze full-time was ingehuurd om met zijn pakje aan en op een paard door te Stockyards te rijden en mensen aan te spreken. Dit bleek niet het geval. Joe was slechts een part-time cowboy, maar inderdaad wel van de toeristische snit. Merkwaardig dat je tegenwoordig deeltijdcowboys hebt, dacht cowboy Frank bij zichzelf. Vroeger was je maandenlang onderweg over de prairies en dan kon je niet overwegen dit maar drie dagen per week te doen. Hij toog verder. Aan het eind van de straat bevond zich het museum Cowboy Hall of Fame, waar je allerlei prullaria uit de negentiende eeuw kon bewonderen. Hieronder ook een hoop oude koetsen, hetgeen leuk was om eens te zien.
Die dag was het trouwens tevens Texas Independence Day, de dag dat Texas zich in 1830 onafhankelijk verklaarde van Mexico. Het bleef een apart land tot 1845, toen het zich vrijwillig aansloot bij de Verenigde Staten. Net op tijd voor de burgeroorlog dus. Van deze Independence Day was niet veel te merken, alhoewel het wel nog altijd te boek staat als officiele feestdag in de staat. Geen groots vertoon met vlaggen, zoals op de nationale Onafhankelijksdag op 4 juli. Op de veranda van het gebouw van de Stock Exchange, ontwaarde cowboy Frank echter een country-western bandje en wat vlaggen. Een man in 19de eeuws costuum las tussen de liedjes door de Texaanse onafhankelijkheidsverklaring voor en er werd The Star Splanged Banner gespeeld (ze hebben zeker geen eigen volkslied voor de staat). Wel maakt het spelen van een nationaal volklied altijd indruk op cowboy Frank, om het even van welk land het is. Mensen gaan staan en sommigen salueren zelfs. Het geeft een bepaalde sfeer en dat is vast ook de bedoeling.
De gebouwen in de Stockyards zijn netje in oude staat gerestaureerd en je proeft inderdaad iets van de sfeer van toen. Overigens is ook een plek, waar flink gefeest wordt. Groepen mensen lopen met een biertje (zonder papieren zak eromheen!) over straat en het werd steeds gezelliger en luidruchtiger naarmate de uren verstreken. Cowboy Frank was getuige van de 'cattle drive', uitgevoerd door types als die Joe, waarbij een groep van die Texaanse longhorn-koeien door de straat gedrven wordt. Deze beesten zien er een stuk robuuster uit dan die zwart-witgevlekte gevallen, die je in Nederlandse weilanden ziet. De longhorns liepen suf door de straat, omringd door de part-time cowboys en cowboy Frank werd even overmand door nostalgie. Het duurt wel even wanneer je in dit tempo helemaal naar Kansas moet, maar tijd was in de 19de eeuw minder belangrijk en de cowboys waren toen geen part-timers.
Cowboy Frank besloot dat het tijd werd voor een 12oz T-bone en voegde de daad bij het woord. De steaks zijn in de toeristische Stockyards wat duurder dan elders in Fort Worth, maar deze was dan ook de moeite waard. Zoals geen enkele steaks hem was tegengevallen tot nu toe, al was het alleen al vanwege de omvang. Overigens werd het zo langzamerhand tijd om zich voor te bereiden op de rodeo, die over een uurtje zou aanvangen. Bij cowboy Frank bestond deze voorbereiding uit het drinken van een pint in een nabijgelegen bar, om een beetje in dezelfde stemming te komen als de rest van het publiek. Dit lukt aardig en vol goede moed toog hij naar de arena, alwaar het allemaal zou moeten gaan gebeuren. De sfeer in The Stockyard Colliseum was vergelijkbaar met die van een honkbalwedstrijd, alleen dan wat uitgelatener. Dit zal te maken hebben met de activiteiten van het grootste deel van het publiek gedurende de middag in de Stockyards (bier drinken dus). In het midden van de arena lag een vlakte met zand, ongeveer ter grootte van een half voetbalveld. Hieromheen tribunes, die zich langzaam vulden al raakte het lang niet helemaal vol. Cowboy Frank koos een mooie plek uit in de buurt van de bar. Vanhieruit vielen achter de hekken ook al wat stieren waar te nemen. Deze kwamen nogal opgefokt over en ramden voortdurend met hun koppen tegen de omheining. Het eerste bedrijf bestond dan ook uit de 'bull fight'. Cowboy Frank vroeg zich trouwens af hoe ze die stieren zo boos krijgen vantevoren, maar daar zullen wel geraffineerde trucs voor zijn. De bedoeling van dit onderdeel was dat een persoon zo lang mogelijk op de rug van een woeste stier moet blijven zitten en de tijd gemeten wordt. Voor cowboy Frank er erg in had, was de eerste al begonnen. De beste man zat nog geen twee seconden op de stier, voordat deze hem eraf wist te gooien. Je moet dan trouwens maken dat je wegkomt; als de stier doorkrijgt dat jij het was die op zijn rug zat, ben je nog niet jarig. De meeste hielden het iets langer vol en de winnaar 16 seconden.
Het tweede onderdeel bestond uit lassowerpen. Een kalf werd losgelaten in de arena en een cowboy op een paard moest het arme doodsbange beest vangen met zijn lasso en zijn poten aan elkaar binden. De meesten gooiden mis (je mag maar één keer gooien met de lasso), maar de winnaar klaarde de klus in minder dan acht seconden. Het volgende item bestond uit hetzelfde, maar dan met paarden, die er geen zin in hadden. Wederom rees bij cowboy Frank de vraag hoe je een paard zo agressief krijgt. In zijn ogen toch een vrij vredelievend dier. Hierna was er een iets diervriendelijker bedrijf, enkele cowboys (en dit maal ook -girls) moesten een paard zo snel mogelijk rond een drietal verspreid opgestelde olievaten laten rennen. Hierna was er nog een keer het onderdeel met de kalveren, maar nu met twee cowboys. De een moest het kalf rond de nek vangen en de ander rond een achterpoot. Er waren slechts weinig teams die hier in slaagden. Als afsluiter nogmaals de bull fight. Cowboy Frank is er niet achter gekomen of het dezelfde stieren waren, wel was het de tweede ronde voor de mannen op de stier. Ze deden het ditmaal iets beter, al werd er een bijna verpletterd doordat de stier over hem heen dreigde te lopen toen de man in de zandbak lag.
Voldaan nam cowboy Frank een taxi naar zijn hotel. Het openbaar vervoer in Fort Worth rijdt namelijk na tienen niet meer. Had hij dus toch maar een (vredelievend) paard gehad. Tevreden legde hij zich te ruste en overdacht een ouderwetse cowboydag. In Nederland zouden er na zo'n rodeo direkt kamervragen gesteld worden door een niet nader te noemen partij. Maar ja, dan heeft het Ministerie van LNV ook weer wat te doen.

Frank kijkt ijshockey

Vandaag zou het gaan gebeuren: de droomfinale in het ijshockey, de USA speelt voor goud tegen Canada, het gastland van de Spelen in Vancouver. Vol goede moed toog ik in de middag naar de stad, in de hoop een spektakel eerste klasse te mogen meemaken. Uiteraard ging ik naar 6th Street, tenslotte de plek waar het allemaal gebeurt hier. Ik verwachtte een sfeertje dat vergelijkbaar zou zijn wanneer Nederland de finale van het WK voetbal zou mogen spelen, maar dit viel tegen. In de pub, waar ik plaatsnam, zaten een aantal types schaapachtig naar de wedstrijd te kijken. Deze was inmiddels al begonnen; ik was wat laat. We waren aan het eind van de eerste periode en Canada stond met 1-0 voor. Nu moet je weten dat ik niet veel kennis heb van het edele spel van het ijshockey en ook nog nooit serieus naar zo'n wedstrijd gekeken heb. Op het ijs stonden twee keer zes spelers en er waren twee kleine doeltjes waar een klein schijfje in geschoten diende te worden. Het schijfje heet een puck, maar dat wist ik. De spelers hebben dikke beschermende kledij aan en dat is nodig ook. Zelden zoveel gebeuk gezien op het veld. Wanneer een tegenstander de puck heeft en deze komt in de buurt van de zijwand, gooi je jezelf gewoon tegen hem aan, zodat hij tegen die wand geslingerd wordt en jij door kunt met de puck. Soms pikt een tegenstander dat niet en komt verhaal halen. Er ontstaat dan een vechtpartij, die pas leuk wordt als andere spelers zich er ook mee gaan bemoeien. Je ziet dan een massa dikke pakken liggen met daarin spelers die op elkaar in aan het slaan zijn. Zelf zou ik meer gebruik maken van die hockeystick, waarmee je vast ook flinke klappen kunt uitdelen, maar dat mag wellicht niet. Die vechtpartijen zijn niet zo'n probleem, tot de scheids het zat wordt en dan krijgt een van de ploegen soort van vrije trap. Elkaar tackelen met schaatsen en al is ook geen punt. Grappig trouwens dat je achter dat goaltje langs mag schaatsen. Dit ding staat trouwens los, hetgeen handig is in geval van een vecht-, smijt- of beukpartij. Scheelt weer gewonden. Regelmatig wordt het goaltje dan ook door de vechtende massa een paar meter opgeschoven. Het dient dan wel weer op zijn plek te worden gezet, hetgeen braaf gebeurt. Een doelpunt ontstaat meestal doordat een kluwe mensen op elkaar in staat te slaan voor het doel en een van hen het puckje erin weet te frommelen. Dit gebeurde dan ook en Canada stond met 2-0 voor. De achterstand van hun land in de Olympische finale had weinig invloed op de sfeer in de kroeg. Mensen babbelden rustig door en aten hun burger. In Nederland zou er sprake zijn van een schreeuwende Oranjemassa, al vloekend en scheldend naar het beeldscherm en intussen voorbereidingen treffend om het interieur van het café af te breken. Nu blijft men de rust zelve. Het spel ging inmiddels in een rap tempo door. Als die puck niet voortdurend in beeld was, zou ik bij God niet weten waar op het veld dat ding zich bevindt. Deze sport gaat iets te rap voor mij; ik kijk toch liever naar schaken of biljarten. Wel hulde aan de cameraman. De rest van het kijkend publiek zag wel wat er in het veld gebeurde, dus misschien kun je er ook gewoon op trainen. Het spel ging ook bijzonder snel over en weer.
Inmiddels was ik aan de praat geraakt met een jongen met een Canada-petje op, die inderdaad hard "okay!" riep bij het laatste doelpunt van Canada. Duidelijk een Canadees in het hol van de leeuw. Je moet je eens voorstellen dat je tijdens een WK-finale Nederland-Duitsland in een Amsterdamse kroeg gaat zitten en juicht voor Duitsland. In dat geval dien je zeker in het bezit te zijn van een allesdekkende ziektekostenverzekering. Terug naar de Canadees. Hij bleek uit Montréal te komen en sprak vloeiend Amerikaans, maar wel met een grappig Frans accent. Een Québequois dus, volgens mij schrijf je dat zo. Eigenlijk was ik ook voor Canada, aangezien ik vond dat de VS wel weer genoeg gouden medailles had en ik Canada wel een sympathiek land vind. Inmiddels begon er iets meer sfeer in de tent te komen, want de USA had 2-1 gescoord. Dit kreeg ik pas door toen het geroezemoes in de kroeg iets in volume toenam en er wat geklapt werd. Québequois Laurent was er iets minder gelukkig mee. Wel vertelde hij me in de rust tussen de tweede en derde periode een ander over de regels van het ijshockey. Het bleek dat de coaches gebruik maken van iets van 20 spelers en deze voortdurend wisselen. Dit moet ook wel, want een spel met dit tempo houdt geen mens een uur lang vol. Alleen de keeper wordt niet gewisseld.
In de derde en laatste periode werd het echt spannend. De stemming leek er ook in te komen en er werd wat meer naar het scherm geroepen. Er was dan ook een ware stormloop op het Canadese doel aan de gang. Amerika vocht voor zijn laatste kans. Laurent keek het gespannen aan en ik ook. Op een gegeven moment waren er nog een kleine dertig seconden te spelen. In het voetbal zit je dan behoorlijk safe (tenzij je tegen Duitsers speelt), maar in het ijshockey kan er nog een hele hoop gebeuren. Inderdaad wist de USA het puckje op het laatste moment in het Canadese doel te krijgen. Verlenging dus. Dit heet 'overtime', maar Laurent wist niet te vertellen hoeveel tijd het dit op de Spelen zou beslaan. Blijkbaar verschilt dat per wedstrijd (rare regel). Aangezien we de spanning niet meer aankonden, gingen we snel even buiten een peuk roken. Hierna trakteerde ik hem op een biertje tegen de zenuwen. In het café begon iets van een echte wedstrijdsfeer te komen. Het was nu dan ook erop of eronder. Het bleek dat ze met een 'golden goal' werkten. De eerste, die zou scoren had de wedstrijd gewonnen. De wedstrijd was van hoog niveau (volgens mij) en de spelers gingen er helemaal voor. Terwijl ik een slok van mijn bier nam, sprong Laurent ineens op van zijn barkruk en schreeuwde het uit. Op het scherm zag ik juichende Canadese ijshockeyers elkaar omhelzen. Blijkbaar weer een goal gemist, maar het was er wel degelijk een. Goud voor Canada, wat een feest. Een beetje sneu was even later de medailleuitreiking, waar de Amerikaanse spelers bijna huilend hun zilveren medaille in ontvangst mochten nemen. Zilver blijft natuurlijk een mooi resultaat, maar ze waren er zo dichtbij. De Canadezen waren uitgelaten. Het was een mooie middag met een spannende wedstrijd, waarin ik Canada ook inderdaad iets sterker vond spelen. Toch eens uitzoeken of er in Amsterdam ook geijshockeyd wordt.